Even is daar die onvermijdelijke twijfel. Zou het geen vergissing zijn, een schietvereniging die Palet'79 heet? Een soort schildersatelier met deze naam zou namelijk meer voor de hand liggen. Navraag bij een aantal buurtbewoners leert dat de naamkeuze van het clubje schietfanaten, toentertijd afhing van de kroeg waar de wedstrijden gespeeld zouden gaan worden. Café 't Palet rolde uiteindelijk uit de koker, met als gevolg dat de schietclub vanaf dat moment als s.v. Palet'79 door het leven gaat.

Een club genoemd naar de thuishaven. Achteraf gezien een logische stap, die zeker in de recreantensport vaker toegepast wordt. De gravures in de ramen van het Kerkraadse café onderstrepen de naamgeving eens temeer, maar in de kroeg is de ouderwetse bier - en sigarettenlucht onverminderd aanwezig. Voor verf - en terpentinedampen is hier duidelijk geen plaats Diep verscholen in de catacomben van de knusse uitgaansgelegenheid ligt een propere schietkelder te wachten op zijn schietgrage bewoners. Dit is een perfecte locatie, verteld voorzitter Jan Szczurowski (49). We hebben zelfs een eigen tap, dus we hoeven de kastelein nooit lastig te vallen.

Over lastigvallen gesproken. We gaan terug naar het jaar 1979, het jaar dat de club het levenslicht zag. Wie er precies allemaal als "vader der vereniging" moeten worden aangemerkt, is de preses nooit duidelijk geworden. Alleen de naam Paul Nievelstein is ons bekend. Voor de rest weten we niks. We hebben gezocht, tientallen mensen gevraagd en in papieren gekeken. Nergens hebben we nog een naam kunnen ontdekken. Naam of geen naam. Nu krap 25 jaar na dato, doet de schietvereniging nog steeds van zich spreken. Met twaalf leden (verdeeld over drie teams van vier) wordt ieder jaar om de hoogste eer gestreden. Met grote luchtbuksen (5,5 millimeter) schieten de schutters op kartonnen kaartjes, waarop het aantal punten staat afgebeeld. Het mooie aan de schietsport is, dat je elkaar kunt opjennen, verklaart Szczurowski. Beïnvloeden kun je eigenlijk niemand, maar met je schoten kun je wel proberen een ander een beetje gek te maken.

Dat gek maken zit verweven in de doelstelling van de vereniging. Zoals bij meeste sporters, staat ook hier het presteren hoog in het vaandel. Heel kort daarachter komt dan de gezelligheid, in het voetbal ook wel de "derde helft"genoemd. Bij ons is dat niet anders. We proberen altijd zo goed mogelijk te presteren in de competitie, maar als iedereen gezellig met elkaar omgaat komt dat vanzelf. Als je dingen gaat forceren, zal dat bovendien de sfeer onder de leden beïnvloeden. Daarom beginnen we daar nooit aan. Plots mengt Szczurowski's eega Gerrie, zelf secretaris van de club, zich in het gesprek. Het schieten is een echte concentratiesport, maar soms dansen we een lekkere wals tussen de wedstrijden door", giechelt ze. Het typeert de kleine club fanatiekelingen. Verzot op een mooi schot in de roos, maar tegelijkertijd ook op schuddebuiken na een goede mop. Juist door deze ideeën voelde jonkie Romano van Rhee (16) zich aangetrokken tot de schietsport. "mijn oom Jo Wetzelaer nam me twee jaar geleden een keer mee naar de training. Ik was meteen verslaafd. Preses Szczurowski en zijn eventuele opvolger showen trots hun buksen. Als volleerde cowboys laten ze het schietijzer door hun handen glijden; alleen de leren hoed ontbreekt nog op hun hoofd. Hun lederen clubtenue blinkt in het tl-licht van de schietkelder. "Voor dit soort luchtbuksen hoef je geen vergunning bij de politie aan te vragen", klinkt het uit drie kelen tegelijk. "Een soort testkaart met je naam erop is al genoeg: Geïnteresseerden die op vrijdagavond een potje mee willen schieten, kunnen zich richten tot secretaris G.Szczurowski. Telefoonnummer: 06-42149664

Bron : Limburgs Dagblad 26-04-2004